دوستت داشتم... يادت هست؟ گفتم دوستت دارم... و تو گفتي کوچکي براي دوست داشتن رفتم تا بزرگ شوم ... اما انقدر بزرک شدم که يادم رفت دوستت دارم

است . كسي كه بكوشد صاحب گلي شود ، پژمردن زيبايي اش را هم

خواهد ديد . اما اگر به همين بسنده كند كه گلي را دردشتي بنگرد ، همواره

با او خواهد ماند. چون آن گل با عصر هنگام با  غروب خورشيد ، با بوي

زمين  خيس و با ابرهاي افق آميخته است

 دوستت دارم

اما نمی توانم بیانش کنم
تو مثل سرابی
 یا نه ... بهتر بگویم مثل آب دریایی . تشنگی را رفع نمی کنی
وقتی می بینمت بیشتر دلم تنگت می شود ... از دیدنت سیرنمی شوم
                                             دوستت دارم
تو هما نی که گفتی : دل مهربانت را در مقابل من به آهن به سنگ بسپار
و مرا به سرخی خون دل شقایق
اما من جز به تو دل به کسی نمی دهم این دل فقط مال توست 
فقط دوستم بدار و ترکم نکن 
روز رفتنت روز مرگ شقایق ..روز زردی دل سبز من است
دوستت دارم
تو همانی که می گفتی : من در عالم سرد خودم باید آنقدر تنها بمانم
و آنقدر تنها بگریم که تمام نوشته هایم بوی باران بگیرد
اما من می گویم که سردی دلت را به من بسپار و گرمی دل من از آن تو
فقط بدان که با یک دل سبز

دوستت دارم

ديگر هوايي براي تنفس نيست

دروغ می گن

شاید اشتباهه اماعاشقا دروغ می گن

ادمای مهربون و باوفا دروغ می گن

اونا که می گن که تا همیشه دیوونتونن

بذا بی پرده بگم که به شما دروغ می گن

اونا که میان به این بهونه ها که اومدن

از توی شهر قشنگ قصه ها دروغ می گن

اونا که فدات بشم تکیه کلامشون شده

به تمام اسمونا به خدا دروغ می گن

اونا که با قسم و ایه می خوان بهت بگن

تا قیامت نمی شن ازت جدا دروغ می گن

مــن كه ميدانم شبي عمرم به پايان مي رسد

نوبت خامو شي مـن سهل و آســـان مي رسد

من كه ميدانم كه تـا سر گرم بزم و مستي ام

مرگ ويرانگر چه بي رحم و شتابان مي رسد

من كه ميدانم به دنيا اعتباري نيست نيست

بين مرگ و آدمي قول و قراري نيست نيست

من كه ميدانم اجل نا خوانده و بيداد گر

سر زده مي آيد و راه فراري نيست نيست

پس چرا عاشق نباشم


فقط يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

از دوري خون گريه مي كنم

بی تو یک روزی در این فاصله ها خواهم مرد

مثل یک بیت ته قافیه ها خواهم مرد

شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتن

موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

 گفتم شاید ندیدنت از خاطرم دورت کنه

عشق ، عشق می آفریند   

 عشق زندگی می بخشد   زندگی رنج به  همراه دارد    رنج دلشوره می آفریند 

دلشوره جرآت می بخشد   جرات اعتماد به همراه دارد   اعتماد  امید  می آفریند

امید زندگی می بخشد     زندگی عشق می آفریند     و .....

عشق ،عشق می آفریند

پائيزفاصله سختيست براي تنهايي و من چه بد فراموش كرده بودم كه بايدبه تنهايي بر تنهاييم غلبه كنم.

فاصله با آرزوهاي ما چه كرد .... كاش مي شددرعاشقي هم توبه كرد

تورا گم کرده ام امروز

وحالا لحظه های من گرفتار سکوتی سرد و سنگینند

و چشمانم که تا دیروز به عشقت می درخشیدند

نمیدانی چه غمگینند

چراغ روشن شب بود برایم چشمهای تو

نمیدانم چه خواهد شد

پر از دل شوره ام

بی تاب و دلگیرم

کجا ماندی که من بی تو

هزاران بار در هر لحظه میمیرم ................ 

لذتی بود در استشمام بهار

لذتی بود در لمس گلبرگ بنفشه

لذتی بود در نگاهی ژرف ژرفتر از ایمان به اسمان

لذتی بود در درک سیاهی شب

لذتی بود در هم صحبتی شقایق

لذتی هست ...........اری لذتی

عاشقم من

عاشق بی قرارم

کس ندارد خبر از دل زارم

ارزوئی جز تو در سر ندارم

من به لبخندی از تو خرسندم

مهر تو ای مه  آرزو مندم

بر تو پای بندم

از تو وفا خواهم

من زخدا خواهم

تا به رهت بازم جانم

تا به تو پیوستم

از همه گسستم           بر تو بنا سازم     

جانم

بغض هم براي خودش رويايي داشت...

 دلش ميخواست لبخند بزند ولي نميتوانست ...

از همان نزديکي بوي باران را حس کرد...

 بغض ترک خورد و............ نم نم باريد..

باز هم قلبي به پايم اوفتاد

باز هم چشمي به رويم خيره شد

باز هم در گيرو دار يك نبرد

عشق من بر قلب سردي چيره شد

                                                         باز هم از چشمه لبهاي من

                                                         تشنه اي سيراب شد ، سيراب شد

                                                         باز هم در بستر آغوش من

                                                         رهروي در خواب شد ، در خواب شد

بر دو چشمش ديده مي دوزم به ناز

خود نمي دانم چه مي جويم در او

عاشقي ديوانه مي خواهم كه زود

بگذرد از جاه و مال و آبرو

                                                        او شراب بوسه مي خواهد ز من

                                                        من چه گويم قلب پر اميد را

                                                        او به فكر لذّت و غافل كه من

                                                        طالبم آن لذّت جاويد را

من صفاي عشق مي خواهم از او

تا فدا سازم وجود خويش را

او تني مي خواهد از من آتشين

تا بسوزاند در او تشويش را 

                                                        او به من مي گويد اي آغوش گرم

                                                        مست نازم كن ، كه من ديوانه ام

                                                        من به او مي گويم اي نا آشنا

                                                         بگذر از من ، من تو را بيگانه ام

آه از اين دل ،آه از اين جام اميد

عاقبت شكست و كس رازش نخواند

چنگ شد در دست هر بيگانه اي

اي دريغا؛ كس به آوازش نخواند

اي دريغا؛ كس به آوازش نخواند         

هر چه دارم غیر تنهایی تمامش مال تو

صد دو بیتی صد غزل دارم و حتی یک بغل

شعرهای خوب نیمایی تمامش مال تو

عشق من عشق زمینی است باور کن عزیزم

عشقم این عشق اهورایی تمامش مال تو

اگر برای  تمام دنیا یک نفر هستی این را بدان

 که برای من تمام دنیایی

ديشب چشم هايم را بر هم گذاشتم و آرزويي در دل کردم

آرزويي هر چند بچه گانه
هر چند از روي دل

هر چند مي دانم ممکن است به آرزويم نرسم

ولي حتي اگر به آرزويم نرسم٬

من تا آرزوها و هر جا که درها را باز کني با تو هستم و خواهم بود
هرگز تو را فراموش نخواهم کرد

حتي اگر فاصله ها باعث دوري ديده ها گردد
هميشه در دلم خواهي ماند

جايي که جاي هيچ کسي نيست بجز تو
و هيچ کسي نمي تواند جاي تو را در دلم بگيرد...

نگاه معصومت در ياد من هميشه جاويد است
براي هميشه...

 من نيز خيال پرواز دارم تا شايد برای يک بارهم که شده عشق را به معنای واقعيش

درک کنم..

خدايا با من آن کن که شايسته آنی از بخشايش و مهربانی نه آنچه شايسته من

است از عذاب وانتقام تو

خدايا می خواهم برای تمام عمرعاشق بمانم پس ياريم کن